The Weight of Love (OpenPodium)

Gramsci_Pasolini

The Weight of Love
OpenPodium at AstaroTheatro
Where actors, musicians, artists and audience meet and share

Saturday February 21
(Doors open from 8 pm. First act at 8.30 pm. So be on time!)
Open podium with different artists from different backgrounds
Crazy acts > Sense, non-sense and sensation
Music, lounge, acts

“The weight of the world
is love
under the burden
of solitude,
under the burden
of dissatisfaction
the weight,
the weight we carry
is love.”

If you want to call yourself a Human

11004559_10152709480556342_3296534668270754845_o   10998099_1572832962934463_1904100005_o  10856743_10152709480206342_1211849886778069200_o

Poetry is the answer. Poetry like any artistic expression has the power to change our perception and our conscience. In a positive ethical way, this time. After years of crisis, depressing our soul and our mind, somebody now dares to speak out. Somebody challenges the establishment. “It’s a fresh wind that blows against the empire”.
Poetry speaks to our hart and our soul, it calls into question our tacit assumptions, it stands above the techocracy of economics and politics suffocating us. The long lasting bars of the cage are now broken. (Pictures by Nikos Doulos and Rosy Di Dio)

If you want to call yourself a Human. Tasos Leivaditis (1922 – 1988)
If you want to call youself a Human,
you will never stop fighting for peace and justice.
You will go on the streets, you will scream, your lips will bleed from the screams,
your face will bleed from the bullets but no step back.
Every scream is a stone on the windows of the warpigs
every gesture is like you demolish injustice.
And be careful : don’t you ever lose your mind.
Think a bit of your childhood and you’ll let thousand children
minced while playing unsuspected in the towns.
If you look the sunset even for a single moment
tomorrow people will be dying in the night of war.
If you, just for a moment, stop to dream
a million human dreams will become ashes under the shell-bombs.
You do not have time, you do not have time for yourself,
if you want to call yourself a Human.

If you want to call yourself a Human,
you may need to leave your mother,your beloved one or your child.
You will not hesitate. You will denounce your lamp and your bread
you will denounce the evening rest at your home
for the rough road which leads to tomorrow.
Nothing will cause your fear. I know, it is beautiful to listen to a harmonica at night,
to stare a star, to dream,
it is beautiful, bent over the passionate mouth of your love, to listen to dreams of future. But you, you have to say goodbye to all these and to begin,
because you are responsible for all the harmonicas of the world,
for all the stars, for all the lamps and for all the dreams,
if you want to call yourself a Human.

If you want to call yourself a Human,
it may be necessary to go in jail for twenty or more years,
but you, even in jail, you will always remember the spring, your mother, the world.
You, even from the one meter square cell of yours, you will keep on your route on earth. And when, during the utmost silence, at night
you will knock the wall of your cell with the finger
from the other side Spain will answer you.
You, no matter the years passed or your grey hair, you will not getting old.
You even in prison every morning you will dawn younger
because new struggles we will start in the world
if you want to call yourself a Human.

If you want to call yourself a Human,
it will be necessary to be able to die one, whichever, morning.
At night in isolation you will write a big sweet letter to your mother,
you will write the date on the wall, your initials and one word:
Peace – like you have written the story of your life.
To be able to die one, whichever, morning,
to be able to stand in front of the six rifles like you stood in front of the whole future.
To be able, above the burst that kills you,
to hear the millions of simple people who, singing, fight for peace.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Τάσος Λειβαδίτης)
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη : Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

 

AstaroTheatro: February 2015

Gioco delle Maschere

Saturday February 21
The Weight of Love (OpenPodium at AstaroTheatro)
Where actors, musicians, artists and audience meet and share
(Doors open from 8 pm. First act at 8.30 pm.)
Open podium with different artists from different backgrounds
Crazy acts > Sense, non-sense and sensation
Music, lounge, eat&drink. Entrance by donation

Saturday 28 February at 15.00 h.
Workshop
An Introduction to the Game of Masks
Introduzione al Gioco delle Maschere
with Maestro Juan Carlos Tajes
From your face to your body expressing itself.
From a paper bag to a tragicomic mask
Dal viso al corpo. Corporalità dell’ espressione.
Da un sacchetto di carta alla maschera tragicomica
More information: 06 25382491 info@ondaitaliana.org

The Weight of Love (Open Rehearsal)

Open Rehearsal-Call for Artists!
DSCF8621
The weight of love

The idea is that we start from a brainstorming on a poem of Allen Ginsberg titled “Song”, that we analyse it and then rehearse a short act that we will perform on the next Open Podium on February 21st.

This is a new activity of Collective Quelli di Astaroth and has been inspired by the Summer School of Luca Ronconi, taking place every year in Umbria. During a longer period Maestro Ronconi exercise with the students a theatrical analysis of texts and experience a lot of different ways in wich you can translate a (poetical) text into a theatrical experience. Since we have no Maestro now (do we need one?), we are all Maestro’s in this new and unique form of making theater.

Feel free to come and to take your own art skills and experience, dance, theater, singing, playing an instrument.
You find here the first strophe of this longer poem. We hope you get inspired by it and want to know more.

See you on Saturday 14 February
From 14.00 to 17.00 (Please let us know if you come)
The Open Rehearsal is for free

Stichting “Quelli di Astaroth” – ASTAROTHEATRO
Sint Jansstraat 37
1012 HG Amsterdam
http://www.astarotheatro.com
http://www.ondaitaliana.org
info@ondaitaliana.org
Tel. 0031 (0)6 25382491

Song

The weight of the world
is love
under the burden
of solitude,
under the burden
of dissatisfaction
the weight,
the weight we carry
is love.